ważne pytania
 Oceń wpis
   

Fundacja postawiła kilka ważnych pytań dotyczących opieki nad dzieckiem

•Praca czy wychowanie dziecka?

•Kto ma pomóc?

•Kim ma ona być?

•Jakiej płci?

•W jakim powinna być wieku?

•Czego od takiej osoby oczekujesz?

•Czy powinna się czymś wyróżniać?

•Po czym poznamy, że ta osoba jest godna zaufania?

•Gdzie będziemy jej szukać ?

•Czym będziesz się kierować przy wyborze?

•Jak sprawdzisz jej wiarygodność?

•Jak sprawdzisz czy nie ma zaburzeń osobowości?

•Jak się zabezpieczysz?

 

 

jakie odpowiedzi się nasuwają?

Czy nie pojawiają się u Państwa myśli z pogranicza rytuału i stereotypów?

Komentarze (0)
Rodzina Dysfunkcyjna
 Oceń wpis
   
Rodzina dysfunkcyjna jest zamknięta, zakłamana (chroni „tajemnicę rodzinną”), panuje w niej zaburzona komunikacja i zamieszanie co do ról. Jest nastawiona raczej na sztywne utrzymanie systemu rodzinnego, niż na rozwój swoich członków.
Dysfunkcja rodzinna, której skutki dotykają dzieci, może przybierać różne formy:

Rodzina dysfunkcyjna jest zamknięta, zakłamana (chroni „tajemnicę rodzinną”), panuje w niej zaburzona komunikacja i zamieszanie co do ról. Jest nastawiona raczej na sztywne utrzymanie systemu rodzinnego, niż na rozwój swoich członków.

Dysfunkcja rodzinna, której skutki dotykają dzieci, może przybierać różne formy:

• Alkoholizm, inne uzależnienia lub choroba psychiczna w rodzinie

• Przemoc fizyczna lub psychiczna, maltretowanie i wykorzystywanie seksualne

• Psychiczne opuszczenie dzieci (nieobecność emocjonalna rodziców), chłód emocjonalny

• Czynne odrzucanie i dewaluowanie dziecka

• Nadużycia emocjonalne, czyli używanie dziecka przez dorosłego do zaspokajania swoich potrzeb emocjonalnych (np. czynienie z niego powiernika spraw dorosłych, tworzenia koalicji z dzieckiem przeciw drugiemu rodzicowi)

• Stawianie nieadekwatnych do rozwoju i możliwości dziecka wymagań – infantylizowanie dziecka lub żądanie spełnienia nadmiernych oczekiwań

• Przerost sztywnych wymagań nad okazywaniem miłości i czułości

• Nadopiekuńczość i nadmierna kontrola

Rodzina jest systemem, dlatego właśnie zaburzone funkcjonowanie jednego z jej członków uderza w cały jej system rodzinny, a zwłaszcza w dziecko, jako najsłabsze jego ogniwo. Aby możliwy był wszechstronny i właściwy rozwój dziecka w rodzinie, powinna ona posiadać następujące cechy:

• Tożsamość i strukturę

• Autonomię i wspólnotę

• Skuteczną komunikację

• Otwartość rodziny na świat

Dziecko wychowujące się w dysfunkcyjnej rodzinie doświadcza:

• Życia w ciągłym stresie i napięciu

• Koncentracji myśli, uczuć i postępowania wokół członków rodziny

• Zaprzeczania na zewnątrz o istnieniu problemów w rodzinie

• Izolacji społecznej rodziny, spowodowanej utrzymywaniem tajemnicy rodzinnej

• Zamiany ról w obrębie rodziny (np. matka przejmuje rolę ojca, starsze dzieci przyjmują rolę rodziców dla młodszego rodzeństwa)

• Trudnych emocji: wstydu, bezradności, niepewności, lęku, strachu, poczucia winy, żalu, tłumionej złości i wściekłości

Dziecko, aby przetrwać w takiej rodzinie musi przystosować się do sposobu jej życia, gdyż jest zbyt słabe, aby coś zmienić w rodzinie. Niedostatecznie wspomaga ona jego w pokonywaniu zadań rozwojowych, dostarcza mu natomiast urazowych doświadczeń:

• Frustracja: niezdolność rodziny do empatycznego rozumienia i zaspakajania potrzeb dziecka, zaniedbywanie, opuszczenie, odrzucenie, nieadekwatność, itp.)

• Inwazyjność: niezdolność rodziny do powstrzymywania się od naruszania granic dziecka (agresja słowna, przemoc fizyczna, seksualna, nieadekwatność, itp.)

Naturalną reakcją na niezaspokojenie podstawowych potrzeb i inwazyjność rodziców są trudne emocje przeżywane przez dziecko:

• bunt, złość, wściekłość

• panika, lęk, przerażenie

• rozpacz, żal, smutek

Członkowie rodziny nie potrafią poradzić sobie z tymi trudnymi emocjami dziecka. Budzą one w nich złość, dlatego rodzina:

• Nakazuje podtrzymywanie tajemnicy rodzinnej (Nie mów!)

• Zakazuje wyrażania prawdziwych emocji (Nie czuj!)

• Zakazuje korzystania ze swojego rozsądku w ocenianiu sytuacji (Nie myśl!)

• Podtrzymuje dysfunkcyjne relacje (Nie ufaj!)

Jedynym sposobem przetrwania staje się przystosowanie do sytuacji, która przekracza możliwości sprostania jej przez dziecko. Dziecko zwraca się przeciw sobie, identyfikując się z tym, jak je postrzega, traktuje i czego od niego wymaga dysfunkcyjna rodzina. Wzory zachowań, które zaczyna realizować dziecko, są niezdrowym kompromisem – przetrwanie za cenę rezygnacji z własnych potrzeb. Nie powodują one zmiany sytuacji rodzinnej, lecz podtrzymują „błędne koło”, są sztywne (tzn. dziecko na sytuacje reaguje zgodnie z wyuczonymi wzorcami), wiążą się z negacją potrzeb i naturalnych praw dziecka, a w efekcie wpływają na późniejsze dorosłe życie, ograniczając jego możliwości i wybory. Takie negatywne przystosowanie dziecka może objawiać się licznymi niekorzystnymi symptomami w sferze:

• zachowania (np. przymus kontroli postępowania innych ludzi; gotowość do poświęcania siebie, rezygnacji z własnych potrzeb, planów, pragnień, marzeń; odreagowanie emocji w działaniach impulsywnych – obżarstwie, aktach agresji słownej lub fizycznej)

• emocji (np. zaburzenia kontroli emocjonalnej; nadmierne tłumienie lub utrata kontroli nad wyrażaniem uczuć; depresyjność).

• samooceny (niskie poczucie własnej wartości, brak wiary w siebie)

• relacji z ludźmi (np. trudności w tworzeniu bliskich i trwałych związków z ludźmi; przejmowanie odpowiedzialności za innych)

• zdrowia (np. nadużywanie leków uspokajających i przeciwbólowych, alkoholu, narkotyków; zaburzenia psychosomatyczne)

Samotne próby bez wsparcia ważnych dorosłych osób w próbach uporania się z trudnymi doświadczeniami (odrzuceniem, opuszczeniem, dewaluowaniem wartości dziecka, pozbawieniem samodzielności poprzez nadopiekuńczą kontrolę, stawianiem nadmiernych wymagań, wykorzystywaniem, przemocą, zaniedbywaniem) owocują powstawaniem sądów poznawczych, które dotyczą:

• siebie, własnych cech, kompetencji i umiejętności, możliwości i ograniczeń, zakresu wpływu na zdarzenia zewnętrzne i skuteczności własnych działań, poczucia ważności i wartości własnego „ja”)

• innych ludzi (np. nauczycieli – lub – ogólniej - dorosłych, rówieśników, kobiet i mężczyzn)

• świata (np. instytucji, takich jak szkoła, kościół, itp.)

• przyszłości, życia, losu

Ponadto dziecko identyfikuje się z treścią patogennych przekazów (słownych i pozasłownych) dawanych przez ważne osoby. Zaczynają się one zazwyczaj od słów (nie) jesteś…, powinieneś…, musisz…. Takie przekazy komunikują dziecku, że jest „nie takie jak trzeba”, ‘nie jest wystarczająco udane”, „nigdy nie robi czegoś jak należy”, „zawsze są z nim kłopoty”, „powinno się bardziej starać”, „jak zwykle nie robi tego, co do niego należy”, itp.

Traumatyzujące sytuacje i destrukcyjne przekazy rodzinne stanowią często dwie strony tego samego doświadczenia. Podstawowy, powtarzający się negatywny przekaz rodzinny może przygotować mentalny i emocjonalny grunt dla przyszłych trudności dziecka. Nie radzenie sobie wzmacnia patogenne przekonanie o sobie, o innych i o świecie oraz powoduje zazwyczaj nasilenie destrukcyjnych komunikatów rodzicielskich.

Negatywne przekazy rodzinne

Sądy poznawcze dziecka

Sytuacje, z którymi dziecko nie może sobie poradzić

Aby dziecko mogło reagować w różnych sytuacjach inaczej niż dotychczas, musi zostać wyposażone w konstruktywne sposoby funkcjonowania. Bardzo ważne jest respektowania prawa dziecka do przeżywania trudnych emocji. Wymaga to zaakceptowania faktu, że emocje są czymś naturalnym i nie są ani dobre, ani złe. Emocje same w sobie nie szkodzą, choć mogą prowadzić do czynów przynoszących szkodliwe skutki. Emocje mogą być przyjemne lub nieprzyjemne dla przeżywającej je osoby. Pojawiają się automatycznie w przeciwieństwie do zachowań, które możemy poddawać kontroli. Jednak kiedy emocje są tłumione, wtedy grozi „wybuch” – utrata kontroli nad zachowaniem.

Ważna kwestia to relacja miedzy przeżywaniem emocji i uwalnianiem się od niej. Na przykład, płacz często uważa się za objaw cierpienia. W związku z tym dziecku nie pozwala się wypłakać – zabrania mu się tego lub przynajmniej próbuje szybko pocieszyć. Tymczasem płacz jest uwalnianiem się od cierpienia. Podobnie z ożywionym mówieniem. Często opowiadamy o nieprzyjemnych zdarzeniach, których byliśmy świadkami. To pozwala nam się uwolnić od napięcia. Dziecko powinno mieć okazję do opowiedzenia o dręczących je sprawach zaufanemu dorosłemu. Samo opowiadanie daje efekt oczyszczający. Nie trzeba radzić, pocieszać, a tym bardziej mówić „nie musisz do tego wracać”, „nie dręcz się tym, zapomnij o tym”.

Przy odreagowaniu bardzo ważny jest także śmiech, który uwalnia nas od wstydu. Nie należy więc mówić „co się głupkowato śmiejesz”, tylko dać możliwość nazwania wprost tego, co jest zawstydzające czy kłopotliwe w danej sytuacji (nierzadko powoduje zmieszanie sama sytuacja rozmowy z dorosłym).

Wyrabianie w dzieciach akceptacji własnych trudnych emocji (żalu, złości, wstydu, lęku) oraz towarzyszenie im w ich wyrażaniu wymaga osobistej gotowości od wychowawcy.

Formy pomocy dla uczniów z rodzin dysfunkcyjnych:

Pomaganie dzieciom z rodzin dysfunkcyjnych to przede wszystkim:

• Profilaktyka (pomoc w zapobieganiu destrukcyjnym skutkom i pogłębianiu się urazów), która obejmuje: Zajęcia edukacyjno – rozwojow. Budowanie alternatywnego do środowiska dysfunkcyjnego środowiska

• Pomoc psychologiczna

Proflaktyka powinna polegać przede wszystkim na wyposażeniu ucznia w następujące umiejętności:

- rozpoznawanie, nazywania i wyrażania uczuć

- odróżniania emocji od myśli i działania

- konstruktywnego radzenia sobie ze stresem

- organizowania czasu i planowania wykonywania zadań

- przewidywania konsekwencji własnych zachowań

- skutecznego komunikowania się werbalnego

- aktywnego słuchania

- empatii, rozumienia i wspierania innych ludzi

- korzystania z własnych praw, realizowania własnych obowiązków

- rozpoznawania i kierowania się w działaniu własnymi ważnymi potrzebami i pragnieniami

- panowania nad impulsami, kontroli emocjonalnej, odraczania, zaspokojenia

- stawiania granic, asertywnego egzekwowania swoich praw

- odmawiania, nie ulegania wpływom presji

- podejmowania dobrych decyzji

- twórczego rozwiązywania problemów i konfliktów

- rozpoznawania stereotypów i uprzedzeń wobec osób odmiennych niż on sam

Nabywanie tych kompetencji psychospołecznych w szkole jest szczególnie ważne w przypadku dzieci z rodzin dysfunkcyjnych alternatywnego środowiska.

Powinno polegać to na zapewnieniu im bezpiecznych miejsc, gdzie mogłyby spędzać czas w oderwaniu od codziennego stresu. Miejsca takie powinny stwarzać warunki do spokojnego odrabiania lekcji i nauki, aktywnego wypoczynku i zabawy, nawiązywania dobrych relacji z dorosłymi oraz zdobywania pozytywnych doświadczeń i wykazywania konstruktywnych zachowań w warunkach zwykłych codziennych interakcji.

Oprócz zajęć w wyspecjalizowanych miejscach takich jak świetlica socjoterapeutyczna, olbrzymie znaczenie ma zapewnianie dzieciom dostępu do obiektów i zajęć sportowych, kół zainteresowań oraz uczestnictwa w imprezach kulturalnych.

Mówiąc o formach pomocy psychologicznej, to powinniśmy zapewnić dzieciom udział w :

- grupach socjoterapeutycznych dla dzieci

- grupach psychokorekcyjnych dla młodzieży

- warsztatach i treningach psychologicznych

- psychoindywidyalnej terapii dla dzieci i młodzieży

- obozach profilaktyczno-terapeutycznych

- udostępniać numer telefonu zaufania wszystkie tego typu działania powinny być prowadzone przez profesjonalistów (psychologów, pedagogów, terapeutów) w ramach instytucji i programów specjalistycznych. Programy terapeutyczne dostosowuje się do konkretnych trudności dzieci. Mogą być one także objęte pomocą nieprofesjonalną przez grupy samopomocowe. W przypadku rodzin dotkniętych alkoholizmem grupy takie to AA (dla alkoholików), Al.-Anon (dla niepijących członków rodziny), AL.-Ateen (dla dzieci i młodzieży). Szkoły powinny dysponować bazą danych o tego typu działaniach i instytucjach w okolicy szkoły, w której pracujemy.

Wychowawca w kontakcie z uczniem z rodziny dysfunkcyjnej może przeżywać różne trudne uczucia: bezradność, gniew, złość, rozdrażnienie, urazę, zniecierpliwienie, itp. Wskazane jest, aby miał okazję badać także swoje ograniczenia i możliwości w ramach różnych treningów psychologicznych, które zapobiegają syndromowi wypalenia zawodowego oraz ułatwiają:

- dzielenie się własnymi problemami i sukcesami w pracy

- zespołowe planowanie rozwiązań bieżących problemów wychowawczych

- samokształcenie i samodoskonalenie

- autorefleksję

Wszystkie te działania będą pomocne w dalszej pracy wychowawczej, w której nauczyciel powinien unikać:

- krzyku

- obrażania, przezywania,

- sarkazmu, wyśmiewania

- braku dyskrecji

- izolowania niektórych uczniów

- nie dopuszczania ucznia do wypowiedzenia własnego zdania w istotnych sprawach dotyczących jego osoby

- niesprawiedliwości w ocenianiu

- naznaczania ucznia

- chłodu emocjonalnego i zbytniego dystansowania się do spraw uczniów

- grożenia

- rozkazów

Mając takiego ucznia w klasie, nauczyciel chcąc pomóc mu musi zaakceptować jego odmienny charakter i odmiennie je traktować. Uczeń nadpobudliwy powinien zajmować miejsce w klasie bliżej biurka nauczyciela, co ułatwi dokładniejsze śledzenie jego pracy i przekazywania informacji dotyczących lekcji i zachowania ucznia. Olbrzymią rolą nauczyciela jest także zachowanie zadawalającej współpracy ze środowiskiem rodzinnym dziecka, co w dużym stopniu umożliwi mu zdobycie cennych informacji o dziecku, jego rodzicach, rodzeństwie, warunkach bytowych i relacjach panujących w domu. Posiadając powyższa wiedzę nauczyciel może umiejętnie dobrać formy

i metody pracy dla ucznia, jak też może pozyskać sympatię i zaufanie dziecka poprzez dostarczanie mu „jawnych dowodów” interesowania się nim i jego problemami. We współpracy z rodzicami nauczyciel musi wykorzystać umiejętności komunikacji werbalnej i niewerbalnej przekazując im jednocześnie jasno sprecyzowane stanowisko co do wymagań szkoły wobec nich i ich dziecka.

Opracowała:

Danuta Krupińska

Komentarze (0)
Asystent Osób Starszych
 Oceń wpis
   

Projekt

I.1. Główne cele projektu
I.2. Cele szczegółowe dla poszczególnych projektów

I.3. Zakres projektu i czas jego trwania

II. Rodzaje szkoleń i warunki przystąpienia do projektu

III. Formy pracy z uczestnikiem kursu
VI. Podstawa programowa szkoleń

Zadaniem ECSP jest "Udzielanie wsparcia na rzecz rozwoju sfery zatrudnienia poprzez promowanie zachowań przyczyniających się do zwiększenia szans zatrudnienia (employability), warunków dla przedsiębiorczości wyrównywania szans oraz inwestowania w zasoby ludzkie

I.1. Główne cele projektu

  • Praktyczne możliwości realizacji Priorytetu 2 Sektorowego Programu Operacyjnego Rozwoju Zasobów Ludzkich ("Rozwój społeczeństwa opartego na wiedzy") w polskim systemie edukacyjnym.
  • Podnoszenie jakości i dostępności kształcenia poprzez promocję wykorzystania nowoczesnych technologii w oświacie
  • Pomoc w rozwoju wyspecjalizowanych asystentów osób starszych niezbędnych do:
    • wspierania systematycznego powrotu do funkcjonowania w życiu codziennym,
    • promocji ustawicznego kształcenia się uczniów, nauczycieli, a także społeczności lokalnej,
    • zwiększenia stosowania wizualizacji w procesie dydaktycznym poprzez zagwarantowanie praktyki,
    • upowszechniania potrzeby kształcenia specjalistów w tej dziedzinie,
    • wyrównywania szans edukacyjnych osób dorosłych niezależnie od miejsca zamieszkania i statusu majątkowego,
    • wspierania integracji osób dorosłych w aspekcie różnic kulturowych, intelektualnej.

I.2. Cele szczegółowe dla poszczególnych projektów

  • Asystent Osób Starszych
    • umożliwienie stworzenia wyspecjalizowanej kadry z zakresu opieki nad osobami starszymi,
    • wyjaśnienie problemu i zagrożeń wynikających z nieodpowiedniej opieki nad osobami starszymi
    • stworzenie możliwości pomocy w zdobywaniu i poszerzaniu wiedzy z zakresu aktywnego zdrowia osób starszych i zdrowia psychicznego ich rodzin,
    • wyrównywanie szans jakościowych życica rodzin z strefie najuboższych terenów Polski,
    • tworzenie możliwości wykorzystania pracy informacyjnej dla potrzeb osób dorosłych i działań w środowisku lokalnym,
    • promowanie wykorzystania technologii informacyjnej w nauczaniu w różnych rejonach Polski i stwarzając możliwość pracy i minimalizowaniu w ten sposób różnic ekonomicznych,
    • usprawnienie komunikacji w systemie oświaty.
  • Asystent Osoby Starszej
    • przygotowanie uczestników do problemu i zagadnienia jakim są zaburzenia neurologiczne wieku starczego z szczególnym uwzględnieniem takich zespołów chorobowych jak Parkinson i Alzheimer,
    • zakres zagrożenia globalnego i sposoby radzenia sobie na świecie
    • sposoby aktywnego rozwiązywania problemu w ośrodkach w Polsce
    • program szkolenia wynikający z zapoznania sie zakresem neuropsychologii, diety, fizykoterapii, masażu oraz aspektów higieny
    • wdrażanie uczestników do samokształcenia i samodzielnego poszukiwania informacji oraz promowanie różnych form komunikacji z wykorzystaniem lokalnej i globalnej sieci komputerowej, bibliotek innych
    • wykorzystanie zdobytej wiedzy podczas praktyki,
    • pomoc w przystosowaniu sie do miejsc pracy i znajdywanie alternatywnych rozwiązań w zakresie pracy,
    • podniesienie jakości edukacji i pracy w kontekście możliwości wynikających z członkostwa w UE,
    • promowanie nowego zawodu w aspekcie ogólnopolskim ,
    • wyjście naprzeciw potrzebom kształcenia specjalistów z dziedzin opiekuńczo - terapeutycznej,
    • usprawnienie komunikacji w systemie wiedzy.

Rodzaje szkoleń i warunki przystąpienia do projektu

Warunkiem przystąpienia:

  • osoby które ukończyły 30 rok życia
  • posiadają wykształcenie średnie – minimum ( osoby z wykształceniem podstawowym i zawodowym mogą mieć duże problemy z przystosowaniem wiedzy z zakresu neuropsychologii czy dietetyki)
  • legitymować sie niekaralnością (praca u osób starszych najsłabszej grupy)

Formy pracy z uczestnikiem kursu
Zakłada się, że zajęcia na kursach będą prowadzone metodami aktywizującymi, a umiejętności jego uczestników będą kształtowane poprzez wykonywane zadania.

  • Cześć teoretyczna
  • Egzamin teoretyczny
  • Praktyka w domach opieki i ośrodkach do tego przystosowanych przy współpracy z fundacjami Alzheimer Parkinson 14 dni po 6 h
  • Egzamin praktyczny
  • Podsumowanie zagadnienia
  • Licencja – otrzymanie, która mówi o zdanych egzaminach teoretycznych i praktycznych
  • Program związany z zatrudnieniem osób po ukończeniu kursu, otwieranie swojej działalności
  • Pokazywanie alternatywnych miejsc zatrudnienia
  • Wdrożenie systemu zabezpieczania osób prze nieuczciwymi pracodawcami jak i chronienie pracodawców przed nieuczciwymi pracownikami
  • Wdrożenie centrum informacyjnego dla uczestników kursu

ECSP poza organizowaniem szkoleń i praktyk będzie prowadzić system informacji i pomocy dla uczestników. Celem jest pomoc w organizowaniu sytemu pomocy miedzy pracownikiem i pracodawca. Ma zaistnieć ośrodek wspierający działania pomocy dla rodzin dotkniętych problemem jednostek chorobowych jak i sytemu wsparcia dla osób pragnących się przekwalifikować bądź zdobyć nową specjalizacje.

Przewidywane efekty przeprowadzonych szkoleń

Uczestnicy szkolenia zostaną wprowadzenia do potencjalnych pracodawców. Zostaną objęci programem aktywnej współpracy na rzecz opieki nad osobami starszymi. Przygotowaniem do pracy na rynkach UE. Oraz organizowaniem dodatkowych systemów wsparcia.

Podstawa programowa szkoleń
KURS 190 godzin

Wdrażanie informacyjnej i jej wykorzystanie w usprawnieniu pracy z osobami starszymi.

Cele kształcenia
Zapoznanie ze zagadnieniami neuropsychologii i sposobów terapeutycznego aktywowania osób starszych do prostych czynności życiowych takich jak:

  • jedzenie
  • ubieranie
  • czynności higieny osobistej
  • dieta jako system wspomaganie leczenia

Zakres:

  • Psychologia
  • Dieta jako system wspomagający leczenie i rozwój
  • Podstawy masażu leczniczego
  • Ćwiczenia fizykoterapeutyczne
  • Praktyka pielęgnacyjna

Osiągnięcia

Po zakończeniu kształcenia uczestnik kursu będzie przygotowany do:

  • planowania pracy z osoba starsza,
  • posługiwania się zdobytą wiedza
  • merytorycznej oceny zawartości problemu i jego rozwiązania
  • znajomości komunikacji z osobami chorymi jaki i ich rodzinami

Praktyka

Podczas praktyki osoba zostanie przygotowania do praktycznego wykorzystania wiedzy i pomocy w pracy z osobami starszymi. Pozna zakres komunikacji z osobami starszymi. Będzie praktycznie wykorzystywać wiedzę z pielęgnacji jak i diety.


Osiągnięcia:

Po zakończeniu kształcenia uczestnik kursu będzie przygotowany do:

  • samodzielnej pracy w środowisku osób starszych
  • praktycznego wykorzystania wiedzy
  • systemu wspomagania w przywróceniu w funkcjonowaniu w życiu codziennym osobą starszych
  • będzie przygotowania do prowadzenia rozmów z rodzinami osób starszych

Osoba po zdobyci licencji (licencja informuje, że osoba zdała egzamin teoretyczny i praktyczny oraz wymiarze zajęci, czyli wymiarze 274 godzin) będzie motywowania i wspierana w podejmowaniu kolejnych działań jak i pracy w specjalizacji.


Komentarze (0)
Najnowsze wpisy
2010-09-07 23:53 O Fundacji
2010-09-06 21:50 Pomóżmy
2010-09-06 10:52 Nowości
2010-09-06 10:20 Warsztaty twórczo-manualne dla Dzieci
2010-06-18 10:21 Wyśpiewaj Swoje Emocje - FINALIŚCI
Najnowsze komentarze
2014-07-30 12:16
osukany2:
O Fundacji
Miałem styczność. Wszystko się zgadza - to firma krzak. A Pani Katarzyna B Głowacka to hochsztapler.
2013-12-23 12:55
rtvagd:
Warsztaty twórczo-manualne dla Dzieci
:)
2013-12-22 00:33
sw-elzbieta.com:
list
pozdrowienia :)
O mnie
ecsp
Fundacja Europejskie Centrum Szkolenia i Pracy europejskiecentrum@gmail.com