udało się
 Oceń wpis
   

Witam udało się zebrać pieniądze i Darek wyjechał nad morze.

Bardzo wszystkim dziękujemy:)

Komentarze (0)
wakacje dla Darka
 Oceń wpis
   

 

 

 

Jeszcze możemy sprawić w radość
Niedługo kończą się wakacje.
Jednak  nie wszystkie dzieci miały taką możliwość aby móc gdzieś wyjechać.
Do takiej grupy należy Dariusz.
W tym roku idzie do drugiej klasy szkoły podstawowej. W październiku skończy 8 lat.
W tak krótkim swoim, życiu doświadczył już wiele cierpienia i wie co znaczy być odrzuconym przez osoby najbliższe. 
Darek nie wychowuje się przy rodzicach.
Jego rodzice nie chcieli się nim zająć.
Jest pod opieką swoich dziadków.
I jak to bywa u osób na emeryturze nie jest najlepiej.
Niestety dziadków nie stać, aby zafundować Mu choćby tydzień wakacji.
Fundacja star się pomóc przez zebranie pieniędzy na 7 dniowy pobyt nad morzem.
Cala wyprawa z wyżywienie dla Darka i jednego opiekuna to 1000 zł (pobyt i wyżywienie)

Dlatego fundacja zwraca się do wszystkich dobrej woli o pomoc i wpłatę na konto z dopiskiem
„dla Dariusza”

74 19 40 10 76 300 40 371 0000 0000 lukas bank


Podarujmy Darkowi tydzień wakacji

 
 

Komentarze (0)
list
 Oceń wpis
   

Szanowni Państwo

Fundacja Europejskie Centrum Szkolenia i Pracy powstało z kilku znaczących powodów.
1. Smutku jaki towarzyszy patrząc na cierpienie dzieci
2. Bezradności rodzin i często braku dostatecznej wiedzy jaka towarzyszy tej bezsilności
3. Pomoc która często jest doraźna i nie skuteczna
4. „Wszystkie dzieci nasze są” – ten truizm powtarzany tak często przestał mieć jakiekolwiek znaczenie.
5. Często pomagamy z myślą o dzieciach, dajemy pieniądze, rzeczy materialne. I na całe nieszczęście ten pieniądze przeznaczone na dzieci trafiają tylko w ¼ do dzieci. Rośnie w nas gniew i złość. Przestajmy wierzyć w sens naszych działań.

Fundacja postanowiła zająć się leczeniem takiej dysfunkcji (o rodzinach dysfunkcyjnych http://fundacjaecsp.bblog.pl).
Celem naszym jest dotarcie do rodzin i nauczeniu ich nowego podejścia i nowej pracy, tak aby zapewnić dzieciom lepszą przyszłość.
Często osoby dorosłe nie są złe ale nikt im nie powiedział, że mogą żyć inaczej. Nikt im nie pokazał zdrowych związków. Nikt nie nauczył jak kochać swoje dzieci.
Rodzice mają największy wpływ na swoje dzieci. A one w przyszłości będą powielać model takiej rodziny jaką znają. Jeśli nie zajmiemy się szeroką edukacją nasze działania pójdą na marne.


Mając na uwadze naszą misje i cel jakie sobie obraliśmy zwracamy się z prośba o wsparcie naszego programu.

W zamian oferujemy reklamę na naszej stronie, która jest w przegotowaniu.
Na tej stronie będą umieszczone takie dane jak:
1. Logo Państwa Firmy;
2. Pełne dane teleadresowe:
- adres: ulica, nr lokalu, kod, miasto, województwo;
- telefony: stacjonarne, komórkowe;
- nr faxu;
- adres e-mail;
- adres strony www;
3) Cele i pola działań Państwa Firmy: - przedstawione w formie
ikon/zdjęć;
4) Dowolne inne dane lub informacje przedstawione w formie
tekstowej ( do 5000 znaków) dotyczące Państwa Firmy,
np. jej działalności , historii, sukcesów, prowadzonych akcji,
władz, zarządu itp.;

5) Możliwość umieszczenia bezpośrednich odniesień/linków ze strony
Państwa prezentacji;
6) Prezentacja Państwa firmy będzie
dostępna podczas wyszukiwania ze strony głównej
serwisu według:
- województwa;
- typu organizacji
- celów działalności np. pomoc dzieciom, ochron środowiska czyli głównego celu Państw misji
- słów kluczowych

Pamiętajmy, że szczęśliwe rodziny to szczęśliwe dzieci.


Cena promocyjna prezentacji ( obowiązująca do odwołania)
400 zł brutto/rok
To tylko 1,10 zł dziennie.


Pozdrawiam serdecznie
Katarzyna B. Głowacka

Komentarze (1)
Rodzina Dysfunkcyjna
 Oceń wpis
   
Rodzina dysfunkcyjna jest zamknięta, zakłamana (chroni „tajemnicę rodzinną”), panuje w niej zaburzona komunikacja i zamieszanie co do ról. Jest nastawiona raczej na sztywne utrzymanie systemu rodzinnego, niż na rozwój swoich członków.
Dysfunkcja rodzinna, której skutki dotykają dzieci, może przybierać różne formy:

Rodzina dysfunkcyjna jest zamknięta, zakłamana (chroni „tajemnicę rodzinną”), panuje w niej zaburzona komunikacja i zamieszanie co do ról. Jest nastawiona raczej na sztywne utrzymanie systemu rodzinnego, niż na rozwój swoich członków.

Dysfunkcja rodzinna, której skutki dotykają dzieci, może przybierać różne formy:

• Alkoholizm, inne uzależnienia lub choroba psychiczna w rodzinie

• Przemoc fizyczna lub psychiczna, maltretowanie i wykorzystywanie seksualne

• Psychiczne opuszczenie dzieci (nieobecność emocjonalna rodziców), chłód emocjonalny

• Czynne odrzucanie i dewaluowanie dziecka

• Nadużycia emocjonalne, czyli używanie dziecka przez dorosłego do zaspokajania swoich potrzeb emocjonalnych (np. czynienie z niego powiernika spraw dorosłych, tworzenia koalicji z dzieckiem przeciw drugiemu rodzicowi)

• Stawianie nieadekwatnych do rozwoju i możliwości dziecka wymagań – infantylizowanie dziecka lub żądanie spełnienia nadmiernych oczekiwań

• Przerost sztywnych wymagań nad okazywaniem miłości i czułości

• Nadopiekuńczość i nadmierna kontrola

Rodzina jest systemem, dlatego właśnie zaburzone funkcjonowanie jednego z jej członków uderza w cały jej system rodzinny, a zwłaszcza w dziecko, jako najsłabsze jego ogniwo. Aby możliwy był wszechstronny i właściwy rozwój dziecka w rodzinie, powinna ona posiadać następujące cechy:

• Tożsamość i strukturę

• Autonomię i wspólnotę

• Skuteczną komunikację

• Otwartość rodziny na świat

Dziecko wychowujące się w dysfunkcyjnej rodzinie doświadcza:

• Życia w ciągłym stresie i napięciu

• Koncentracji myśli, uczuć i postępowania wokół członków rodziny

• Zaprzeczania na zewnątrz o istnieniu problemów w rodzinie

• Izolacji społecznej rodziny, spowodowanej utrzymywaniem tajemnicy rodzinnej

• Zamiany ról w obrębie rodziny (np. matka przejmuje rolę ojca, starsze dzieci przyjmują rolę rodziców dla młodszego rodzeństwa)

• Trudnych emocji: wstydu, bezradności, niepewności, lęku, strachu, poczucia winy, żalu, tłumionej złości i wściekłości

Dziecko, aby przetrwać w takiej rodzinie musi przystosować się do sposobu jej życia, gdyż jest zbyt słabe, aby coś zmienić w rodzinie. Niedostatecznie wspomaga ona jego w pokonywaniu zadań rozwojowych, dostarcza mu natomiast urazowych doświadczeń:

• Frustracja: niezdolność rodziny do empatycznego rozumienia i zaspakajania potrzeb dziecka, zaniedbywanie, opuszczenie, odrzucenie, nieadekwatność, itp.)

• Inwazyjność: niezdolność rodziny do powstrzymywania się od naruszania granic dziecka (agresja słowna, przemoc fizyczna, seksualna, nieadekwatność, itp.)

Naturalną reakcją na niezaspokojenie podstawowych potrzeb i inwazyjność rodziców są trudne emocje przeżywane przez dziecko:

• bunt, złość, wściekłość

• panika, lęk, przerażenie

• rozpacz, żal, smutek

Członkowie rodziny nie potrafią poradzić sobie z tymi trudnymi emocjami dziecka. Budzą one w nich złość, dlatego rodzina:

• Nakazuje podtrzymywanie tajemnicy rodzinnej (Nie mów!)

• Zakazuje wyrażania prawdziwych emocji (Nie czuj!)

• Zakazuje korzystania ze swojego rozsądku w ocenianiu sytuacji (Nie myśl!)

• Podtrzymuje dysfunkcyjne relacje (Nie ufaj!)

Jedynym sposobem przetrwania staje się przystosowanie do sytuacji, która przekracza możliwości sprostania jej przez dziecko. Dziecko zwraca się przeciw sobie, identyfikując się z tym, jak je postrzega, traktuje i czego od niego wymaga dysfunkcyjna rodzina. Wzory zachowań, które zaczyna realizować dziecko, są niezdrowym kompromisem – przetrwanie za cenę rezygnacji z własnych potrzeb. Nie powodują one zmiany sytuacji rodzinnej, lecz podtrzymują „błędne koło”, są sztywne (tzn. dziecko na sytuacje reaguje zgodnie z wyuczonymi wzorcami), wiążą się z negacją potrzeb i naturalnych praw dziecka, a w efekcie wpływają na późniejsze dorosłe życie, ograniczając jego możliwości i wybory. Takie negatywne przystosowanie dziecka może objawiać się licznymi niekorzystnymi symptomami w sferze:

• zachowania (np. przymus kontroli postępowania innych ludzi; gotowość do poświęcania siebie, rezygnacji z własnych potrzeb, planów, pragnień, marzeń; odreagowanie emocji w działaniach impulsywnych – obżarstwie, aktach agresji słownej lub fizycznej)

• emocji (np. zaburzenia kontroli emocjonalnej; nadmierne tłumienie lub utrata kontroli nad wyrażaniem uczuć; depresyjność).

• samooceny (niskie poczucie własnej wartości, brak wiary w siebie)

• relacji z ludźmi (np. trudności w tworzeniu bliskich i trwałych związków z ludźmi; przejmowanie odpowiedzialności za innych)

• zdrowia (np. nadużywanie leków uspokajających i przeciwbólowych, alkoholu, narkotyków; zaburzenia psychosomatyczne)

Samotne próby bez wsparcia ważnych dorosłych osób w próbach uporania się z trudnymi doświadczeniami (odrzuceniem, opuszczeniem, dewaluowaniem wartości dziecka, pozbawieniem samodzielności poprzez nadopiekuńczą kontrolę, stawianiem nadmiernych wymagań, wykorzystywaniem, przemocą, zaniedbywaniem) owocują powstawaniem sądów poznawczych, które dotyczą:

• siebie, własnych cech, kompetencji i umiejętności, możliwości i ograniczeń, zakresu wpływu na zdarzenia zewnętrzne i skuteczności własnych działań, poczucia ważności i wartości własnego „ja”)

• innych ludzi (np. nauczycieli – lub – ogólniej - dorosłych, rówieśników, kobiet i mężczyzn)

• świata (np. instytucji, takich jak szkoła, kościół, itp.)

• przyszłości, życia, losu

Ponadto dziecko identyfikuje się z treścią patogennych przekazów (słownych i pozasłownych) dawanych przez ważne osoby. Zaczynają się one zazwyczaj od słów (nie) jesteś…, powinieneś…, musisz…. Takie przekazy komunikują dziecku, że jest „nie takie jak trzeba”, ‘nie jest wystarczająco udane”, „nigdy nie robi czegoś jak należy”, „zawsze są z nim kłopoty”, „powinno się bardziej starać”, „jak zwykle nie robi tego, co do niego należy”, itp.

Traumatyzujące sytuacje i destrukcyjne przekazy rodzinne stanowią często dwie strony tego samego doświadczenia. Podstawowy, powtarzający się negatywny przekaz rodzinny może przygotować mentalny i emocjonalny grunt dla przyszłych trudności dziecka. Nie radzenie sobie wzmacnia patogenne przekonanie o sobie, o innych i o świecie oraz powoduje zazwyczaj nasilenie destrukcyjnych komunikatów rodzicielskich.

Negatywne przekazy rodzinne

Sądy poznawcze dziecka

Sytuacje, z którymi dziecko nie może sobie poradzić

Aby dziecko mogło reagować w różnych sytuacjach inaczej niż dotychczas, musi zostać wyposażone w konstruktywne sposoby funkcjonowania. Bardzo ważne jest respektowania prawa dziecka do przeżywania trudnych emocji. Wymaga to zaakceptowania faktu, że emocje są czymś naturalnym i nie są ani dobre, ani złe. Emocje same w sobie nie szkodzą, choć mogą prowadzić do czynów przynoszących szkodliwe skutki. Emocje mogą być przyjemne lub nieprzyjemne dla przeżywającej je osoby. Pojawiają się automatycznie w przeciwieństwie do zachowań, które możemy poddawać kontroli. Jednak kiedy emocje są tłumione, wtedy grozi „wybuch” – utrata kontroli nad zachowaniem.

Ważna kwestia to relacja miedzy przeżywaniem emocji i uwalnianiem się od niej. Na przykład, płacz często uważa się za objaw cierpienia. W związku z tym dziecku nie pozwala się wypłakać – zabrania mu się tego lub przynajmniej próbuje szybko pocieszyć. Tymczasem płacz jest uwalnianiem się od cierpienia. Podobnie z ożywionym mówieniem. Często opowiadamy o nieprzyjemnych zdarzeniach, których byliśmy świadkami. To pozwala nam się uwolnić od napięcia. Dziecko powinno mieć okazję do opowiedzenia o dręczących je sprawach zaufanemu dorosłemu. Samo opowiadanie daje efekt oczyszczający. Nie trzeba radzić, pocieszać, a tym bardziej mówić „nie musisz do tego wracać”, „nie dręcz się tym, zapomnij o tym”.

Przy odreagowaniu bardzo ważny jest także śmiech, który uwalnia nas od wstydu. Nie należy więc mówić „co się głupkowato śmiejesz”, tylko dać możliwość nazwania wprost tego, co jest zawstydzające czy kłopotliwe w danej sytuacji (nierzadko powoduje zmieszanie sama sytuacja rozmowy z dorosłym).

Wyrabianie w dzieciach akceptacji własnych trudnych emocji (żalu, złości, wstydu, lęku) oraz towarzyszenie im w ich wyrażaniu wymaga osobistej gotowości od wychowawcy.

Formy pomocy dla uczniów z rodzin dysfunkcyjnych:

Pomaganie dzieciom z rodzin dysfunkcyjnych to przede wszystkim:

• Profilaktyka (pomoc w zapobieganiu destrukcyjnym skutkom i pogłębianiu się urazów), która obejmuje: Zajęcia edukacyjno – rozwojow. Budowanie alternatywnego do środowiska dysfunkcyjnego środowiska

• Pomoc psychologiczna

Proflaktyka powinna polegać przede wszystkim na wyposażeniu ucznia w następujące umiejętności:

- rozpoznawanie, nazywania i wyrażania uczuć

- odróżniania emocji od myśli i działania

- konstruktywnego radzenia sobie ze stresem

- organizowania czasu i planowania wykonywania zadań

- przewidywania konsekwencji własnych zachowań

- skutecznego komunikowania się werbalnego

- aktywnego słuchania

- empatii, rozumienia i wspierania innych ludzi

- korzystania z własnych praw, realizowania własnych obowiązków

- rozpoznawania i kierowania się w działaniu własnymi ważnymi potrzebami i pragnieniami

- panowania nad impulsami, kontroli emocjonalnej, odraczania, zaspokojenia

- stawiania granic, asertywnego egzekwowania swoich praw

- odmawiania, nie ulegania wpływom presji

- podejmowania dobrych decyzji

- twórczego rozwiązywania problemów i konfliktów

- rozpoznawania stereotypów i uprzedzeń wobec osób odmiennych niż on sam

Nabywanie tych kompetencji psychospołecznych w szkole jest szczególnie ważne w przypadku dzieci z rodzin dysfunkcyjnych alternatywnego środowiska.

Powinno polegać to na zapewnieniu im bezpiecznych miejsc, gdzie mogłyby spędzać czas w oderwaniu od codziennego stresu. Miejsca takie powinny stwarzać warunki do spokojnego odrabiania lekcji i nauki, aktywnego wypoczynku i zabawy, nawiązywania dobrych relacji z dorosłymi oraz zdobywania pozytywnych doświadczeń i wykazywania konstruktywnych zachowań w warunkach zwykłych codziennych interakcji.

Oprócz zajęć w wyspecjalizowanych miejscach takich jak świetlica socjoterapeutyczna, olbrzymie znaczenie ma zapewnianie dzieciom dostępu do obiektów i zajęć sportowych, kół zainteresowań oraz uczestnictwa w imprezach kulturalnych.

Mówiąc o formach pomocy psychologicznej, to powinniśmy zapewnić dzieciom udział w :

- grupach socjoterapeutycznych dla dzieci

- grupach psychokorekcyjnych dla młodzieży

- warsztatach i treningach psychologicznych

- psychoindywidyalnej terapii dla dzieci i młodzieży

- obozach profilaktyczno-terapeutycznych

- udostępniać numer telefonu zaufania wszystkie tego typu działania powinny być prowadzone przez profesjonalistów (psychologów, pedagogów, terapeutów) w ramach instytucji i programów specjalistycznych. Programy terapeutyczne dostosowuje się do konkretnych trudności dzieci. Mogą być one także objęte pomocą nieprofesjonalną przez grupy samopomocowe. W przypadku rodzin dotkniętych alkoholizmem grupy takie to AA (dla alkoholików), Al.-Anon (dla niepijących członków rodziny), AL.-Ateen (dla dzieci i młodzieży). Szkoły powinny dysponować bazą danych o tego typu działaniach i instytucjach w okolicy szkoły, w której pracujemy.

Wychowawca w kontakcie z uczniem z rodziny dysfunkcyjnej może przeżywać różne trudne uczucia: bezradność, gniew, złość, rozdrażnienie, urazę, zniecierpliwienie, itp. Wskazane jest, aby miał okazję badać także swoje ograniczenia i możliwości w ramach różnych treningów psychologicznych, które zapobiegają syndromowi wypalenia zawodowego oraz ułatwiają:

- dzielenie się własnymi problemami i sukcesami w pracy

- zespołowe planowanie rozwiązań bieżących problemów wychowawczych

- samokształcenie i samodoskonalenie

- autorefleksję

Wszystkie te działania będą pomocne w dalszej pracy wychowawczej, w której nauczyciel powinien unikać:

- krzyku

- obrażania, przezywania,

- sarkazmu, wyśmiewania

- braku dyskrecji

- izolowania niektórych uczniów

- nie dopuszczania ucznia do wypowiedzenia własnego zdania w istotnych sprawach dotyczących jego osoby

- niesprawiedliwości w ocenianiu

- naznaczania ucznia

- chłodu emocjonalnego i zbytniego dystansowania się do spraw uczniów

- grożenia

- rozkazów

Mając takiego ucznia w klasie, nauczyciel chcąc pomóc mu musi zaakceptować jego odmienny charakter i odmiennie je traktować. Uczeń nadpobudliwy powinien zajmować miejsce w klasie bliżej biurka nauczyciela, co ułatwi dokładniejsze śledzenie jego pracy i przekazywania informacji dotyczących lekcji i zachowania ucznia. Olbrzymią rolą nauczyciela jest także zachowanie zadawalającej współpracy ze środowiskiem rodzinnym dziecka, co w dużym stopniu umożliwi mu zdobycie cennych informacji o dziecku, jego rodzicach, rodzeństwie, warunkach bytowych i relacjach panujących w domu. Posiadając powyższa wiedzę nauczyciel może umiejętnie dobrać formy

i metody pracy dla ucznia, jak też może pozyskać sympatię i zaufanie dziecka poprzez dostarczanie mu „jawnych dowodów” interesowania się nim i jego problemami. We współpracy z rodzicami nauczyciel musi wykorzystać umiejętności komunikacji werbalnej i niewerbalnej przekazując im jednocześnie jasno sprecyzowane stanowisko co do wymagań szkoły wobec nich i ich dziecka.

Opracowała:

Danuta Krupińska

Komentarze (0)
Najnowsze wpisy
2010-09-07 23:53 O Fundacji
2010-09-06 21:50 Pomóżmy
2010-09-06 10:52 Nowości
2010-09-06 10:20 Warsztaty twórczo-manualne dla Dzieci
2010-06-18 10:21 Wyśpiewaj Swoje Emocje - FINALIŚCI
Najnowsze komentarze
2014-07-30 12:16
osukany2:
O Fundacji
Miałem styczność. Wszystko się zgadza - to firma krzak. A Pani Katarzyna B Głowacka to hochsztapler.
2013-12-23 12:55
rtvagd:
Warsztaty twórczo-manualne dla Dzieci
:)
2013-12-22 00:33
sw-elzbieta.com:
list
pozdrowienia :)
O mnie
ecsp
Fundacja Europejskie Centrum Szkolenia i Pracy europejskiecentrum@gmail.com